Φιλότιμο και συγγνώμη

Μην ζητάς συγγνώμη. 

Τι να την κάνω την συγγνώμη σου; 

Μού είναι άχρηστη!  

Τι να την κάνω όταν όλοι για φταίνε για όλα; 

Όλοι φέρουν ευθύνη! 

Όλοι... Και κανένας. 

Οι πολίτες, 

οι πολεοδομίες,

οι παλιοί δρόμοι, 

η επικίνδυνη ασφάλεια των τρένων, 

ο φρενοβλαβής που έτυχε να περνάει από το σκοτεινό σοκάκι έχοντας στην ζώνη του μαχαίρι, 

οι έφηβοι που δεν πονούν για τον συνάνθρωπο και τον σκοτώνουν... 

Οι γονείς τους που είναι πεπεισμένοι ότι η θυγατέρα τους, ο γιος τους έχουν στα στήθια καρδιά χρυσή. Δίχως μίσος και χαιρεκακία... 

Πεπεισμένοι πως τούτο το έμβρυο στην μήτρα που αργότερα θα γίνει άνθρωπος... Δεν θα διαπράξει ποτέ του ύβρη! 

«Τι καλό παιδί!», «όλοι έχουν να λένε καλά λόγια», «δεν έδωσε ποτέ του δικαίωμα», «δεν ξέραμε τίποτα. Τώρα έγινε έτσι το παιδί»

Όλοι φταίνε, εκτός από τους μεγάλους και τρανούς.

Για όλα φταίει ο λαός. 

Ποτέ οι σοφοί που κυβερνούν... 

Τούτοι ουδέποτε αγρυπνάνε. 

Ήσυχοι κοιμούνται στην αγκάλη του Ερυσίχθωνα... 

Ποτέ τους δεν θα ανταμώσουν την Νέμεση! 

Διότι δεν εκτέλεσαν το καθήκον τους! 

Το μόνο καθήκον του ανθρώπου που δεν είναι παρά η αγάπη. Και ο σεβασμός! 

Μην ζητάς συγγνώμη λοιπόν... 

Δεν μού αρκεί πια! 

Μια συγγνώμη δεν επανορθώνει τίποτα... 

Κάλιο η λεπίδα του κατάνα, παρά οι χίλιες συγγνώμες... 

Θέλω να δω τα σωθικά σου να χύνονται... 

Θέλω να πιω το αίμα σου! 

Μόνο έτσι θα με πείσεις ότι έχεις φιλότιμο! 

——————

——————

~Φιλότιμο και συγγνώμη~